Aug24
''ΚΑΘΑΡΣΙΣ'' (Άρθρο της Μαρίας Θεοδοσάκης, στέλεχος της ΔΗΜΑΡ)
8/24/2012 1:25:00 PM by Giannis

 Αφορμή για τις παρακάτω αράδες  αποτέλεσε ένα από τα λιγοστά  πεζά του Καρυωτάκη,η «ΚΑΘΑΡΣΙΣ» που ξαναδιάβασα προ ημερών ως ένδειξη μνημοσύνου  για την οικειοθελή φυγή του από τη ζωή ογδόντα τέσσερα χρόνια πριν στις 21 Ιουλίου το 1928.

Στο εξομολογητικού χαρακτήρα αυτό διήγημα ο ποιητής περιγράφει με πίκρα και απογοήτευση, σαρκασμό και ειρωνεία τα κακώς κείμενα του δημοσιοϋπαλληλικού χώρου, μιας και ο ίδιος υπήρξε ένας από τους δημοσίους υπαλλήλους της εποχής του. Αξιομνημόνευτος είναι ο τρόπος με τον οποίο περιγράφει ανθρώπινες συμπεριφορές, κατηγοριοποιώντας τους συναδέλφους του ανάλογα με το χαρακτήρα και τις πράξεις τους.
Έτσι ξεχωρίζει και περιγράφει τον δουλοπρεπή υπάλληλο, τον κουτοπόνηρο ή σπιούνο, τον κόλακα και ολοκληρώνει την περιγραφή του με «άναξ» στη δημοσιοϋπαλληλική πυραμίδα τον τύπο της διαφθοράς, δηλαδή εκείνο, που χρησιμοποιεί κάθε μέσο και δη αθέμιτο για την προσωπική του ανέλιξη, αλλά ακόμα χειρότερα για το προσωπικό του οικονομικό συμφέρον εις βάρος των άλλων. Πολύ οικείος σε μας αυτός ο τελευταίος τύπος ….Είμαι σίγουρη ότι η αναφορά αυτή του Καρυωτάκη καθόλου δε σας ξενίζει, όπως επίσης είμαι βεβαία ότι το μόνο που μπορεί να ψελλίσει ,όποιος διαβάσει το κείμενο αυτό είναι μια φράση του τύπου :δυστυχώς τίποτε δεν έχει αλλάξει από τότε …Τουναντίον προσθέτω η διαφθορά διευρύνθηκε και γιγαντώθηκε απλώνοντας τα πλοκάμια της  τόσο σφιχτά γύρω από τον κορμό του δημόσιου τομέα, κατασπαράζοντας τον όπως κατασπάραζε τις σάρκες του Ηρακλή ο χιτώνας του Νέσσου, χωρίς να τον λυτρώνει έστω με το θάνατο .Στην περίπτωση  βέβαια του μυθικού ήρωα η επέμβαση ενός θεού τον έσωσε. Στη δική μας όμως δεν υπάρχουν από μηχανής θεοί.
Τι κάνουμε λοιπόν όλοι εμείς, όταν σχεδόν κάθε μέρα ξεσπάει κι ένα καινούριο  σκάνδαλο διαφθοράς; Πόσα περιθώρια έχει η ανοχή μας; Θα εξακολουθούμε με τον τρόπο μας να γινόμαστε συνένοχοι στο ίδιο έγκλημα, που επαναλαμβάνεται δεκαετίες επί δεκαετιών; Θα συνεχίζουμε να λαδώνουμε  εφοριακούς ,γιατρούς ,πολεοδόμους ,ή όποιους άλλους τέλος πάντων προωθούν τα προσωπικά μας συμφέροντα  εις βάρος  του συνόλου; Πότε θα καταλάβουμε επιτέλους ότι η ζημιά γυρίζει πίσω μας σαν το μπούμερανγκ;
Δεν υποφέρει σήμερα από τα δυσβάσταχτα μέτρα εκείνος που λάδωσε δημόσιους λειτουργούς για να πάρει αναπηρική σύνταξη; Ο υπάλληλος αυτός που χρηματίστηκε δεν κινδυνεύει με απόλυση; Θα  μπορούσα να αναφέρω τόσα παραδείγματα,  έχουμε δυστυχώς πληθώρα απ΄αυτά.
Απευθύνομαι αρχικά λοιπόν στους συμπολίτες μου και κατόπιν στους πολιτικούς ταγούς του τόπου μου και η επιλογή μου αυτή δεν είναι καθόλου τυχαία. Θεωρώ ότι  η δύναμη του λαού, μπορεί να σαρώσει τα πάντα και να φέρει μεγάλες αλλαγές σε μια κοινωνία που ήδη βρίσκεται σ’ αυτή την τροχιά και η αρχή ας γίνει από «χθες»...θα έλεγα .Ας χρεωθεί στην ιστορία ως μια ουσιαστικά κοινωνική και ειρηνική επανάσταση! Ας παραφράσουμε λοιπόν το Μακρυγιάννη κι ας ξεκινήσουμε από το εγώ! Ένας  ένας  από  μας ,αποτινάσσοντας από πάνω μας τις πελατειακές έξεις και νοοτροπίες του παρελθόντος, ας ξεκινήσουμε από τα πιο απλά και καθημερινά πράγματα σε όλες μας τις δοσοληψίες και ας δείξουμε ότι ο Ελληνας μπούχτισε και όχι απλώς θέλει δικαιοσύνη και ισονομία αλλά όπου του επιτρέπεται θα τη διεκδικεί χωρίς φόβο και χωρίς να προσφεύγει στον εύκολο δρόμο του χρηματισμού .Ας  αναλάβουμε λοιπόν και εμείς τις ευθύνες που μας αναλογούν με κάθε κόστος. Και μιας και ανέφερα τη λέξη κόστος δε θα μπορούσα να μην μνημονεύσω το πολιτικό κόστος ,που επικαλούνται διαρκώς οι πολιτικοί μας και ειδικά όταν ανακοινώνουν την επιβολή νέων φόρων. Θα ήθελα όμως και κάποια στιγμή να ακούσω να θυσιάζουν λίγο ακόμα από το άφθονο πολιτικό κόστος που διαθέτουν στο όνομα της εξυγίανσης του δημοσίου τομέα .Πραγματικά περιμένω να δω πότε θα γίνουν στη χώρα μου οι μεταρρυθμίσεις εκείνες που θα έχουν πραγματικό αποτέλεσμα. Το εργαλείο μιας χώρας είναι ο δημόσιος τομέας, αν αυτός νοσεί  τότε τίποτε δεν προχωράει σωστά.  Αυτό αποδέχονται άπαντες, τεχνοκράτες και μη . Ας ξεκινήσουμε λοιπόν όλοι μαζί πολίτες και πολιτικοί την ΚΑΘΑΡΣΗ που δεν ευτύχησε να βιώσει ο Καρυωτάκης.  Τέλος,  επιτρέψτε μου μιας και αφορμή για αυτές τις αράδες μου έδωσε ένας ποιητής να κλείσω με μια φράση του Δ.Ν. Μαρωνίτη από μια επιφυλλίδα του στο Βήμα, όπου αναφέρει :Για να αλλάξει  η πράξη μας πρέπει να αλλάξει πρώτα ο λόγος μας .Και όσο κι αν ακούγεται ρομαντικό σε αυτή την αλλαγή συνεισφέρει με τον τρόπο της η γνήσια ποίηση, επιμένω στο γνήσια ,γιατί κι εδώ κυκλοφορεί πολύ νοθεία »
Συμφωνώ απόλυτα με αυτή τη θέση και πιστεύω ότι ο λόγος μας και συνακόλουθα οι πράξεις μας θα μπορούσαν να αλλάξουν και να διαμορφώσουν ένα καινούριο τοπίο με αρωγό την ποίηση, διότι προσωπικά πιστεύω ότι μονάχα στην ποίηση οι λέξεις δεν δεσμεύονται, δεν καταπιέζονται, αλλά προσφέρουν την απόλυτη πνευματική ελευθερία και λύτρωση τόσο για τους δημιουργούς της, όσο και για τους αναγνώστες της. Στην παρούσα ιστορική  στιγμή θεωρώ ότι χρειαζόμαστε αυτή την πνευματική ελευθερία όσο τίποτε άλλο. Ας μην λησμονούμε ότι οι πιο λαμπρές σελίδες της ιστορίας μας καταγράφηκαν σε περιόδους ύψιστης πνευματικής και πολιτιστικής άνθησης .Είναι τυχαίο ότι η οικονομική ευημερία  συμπορεύεται με την πνευματική αειφορία;

Text/HTML

Minimize

test

  
 

  

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ ο ιδρυτής του “ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ” και Νομαρχιακός σύμβουλος Αν Αττικής , “έφυγε” από κοντά μας 

  

 
  
 

 

Δ.Η.Σ.Ω