Και ξαφνικά, η τιμή για βίζα στη Δημοκρατία της Μπανανίας έχει πάρει φωτιά! Τρίβουν τα χεράκια τους οι αρχές της Μπανανίας όταν η παραγωγή μπανάνας υπό το ζυγό ολιγαρχίας μοιάζει επίγειος παράδεισος για πολλούς Έλληνες που κατασπεύδουν να αποκτήσουν ένα "εισιτήριο στο αύριο".

Αναγνώστη μου, είμαστε μαζί στη στήλη αυτή κάτι λιγότερο από δύο χρόνια τώρα.
Δεν εγκαταλείπουμε τη μάχη. Θέλω με μεγαλύτερη ακρίβεια και με ερευνητικό και κριτικό πνεύμα να παρατηρήσω τον κόσμο όπου ζούμε, να καταγράψω συνήθειες, προβλήματα και προβληματισμούς, να συλλέξω πληροφορίες και να αναζητήσω γνώση.

Ένα μεγάλο μπέρδεμα επικρατεί στις χώρες της αραπιάς εδώ και κάτι μήνες. Πέσανε με τα μούτρα οι ξένες δυνάμεις να αποσταθεροποιήσουν την περιοχή ώστε να επέμβουν οι ίδιες ως επίδειξη της δύναμής τους.
Αμφιβάλλω αν μια μέρα ξύπνησαν οι λαοί των αραβικών χωρών της βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής και αποφάσισαν να κατέβουν στους δρόμους γιατί ζήλεψαν τη δημοκρατία της Δύσης.

Το δια ταύτα των εκτρόπων που λαμβάνουν χώρα στις μέρες μας..

Αναγνώστη μου σου παραθέτω απόσπασμα από την ελληνική διασκευή των "The Sounds" του πολύ επιτυχημένου τραγουδιού του Ρικ Έβανς. Το κυρίαρχο θέμα, ενός κόσμου καταδικασμένου από την παθητική συναίνεσή του και υπερβολική εξάρτηση του από τις δικές του τεχνολογίες, ήχησε στις καρδιές εκατομμύριων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο στα τέλη της δεκαετίας του 1960. Το τραγούδι περιγράφει ένα εφιαλτικό όραμα για το μέλλον των τεχνολογικών εφευρέσεων του ανθρώπου που σταδιακά τον αποκτηνώνουν.

Λέμε πως θέλουμε να δανειστούμε από τις αγορές. Πως οι αγορές καθορίζουν την προσφορά και την ζήτηση. Πως οι αγορές καθορίζουν τις τιμές των προϊόντων και οι κεντρικές τράπεζες καθορίζουν τα επιτόκια μέσα από την αξιολόγηση της κατάστασης της οικονομίας.

Τριγύρω χιόνια, κρύο πολύ, φυσάει αγέρας και διαβάζεις τη στήλη αυτή…
Δεν θα σε κουράσω αυτή τη βδομάδα αναγνώστη μου, οι πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές αναλύσεις θα μπουν στην άκρη. Θα σου αφήσω τους στίχους ενός τραγουδιού για να διαλογιστείς…

Έχοντας μιλήσει για την πολιτική κατάσταση που επικρατεί γενικότερα την εποχή αυτή, θα δούμε αναγνώστη μου, την κατάσταση στην Κίνα λίγο εκτενέστερα και θα τη συγκρίνουμε με αυτή στην Ινδία. Θα πάρουμε μια γεύση από το τι λέγεται στους κύκλους των πολιτικών και οικονομιών αναλυτών του δυτικού κόσμου για το θέμα αυτό.

Παρατηρώντας τις πολιτικές εξελίξεις στη διεθνή σκακιέρα, θέλω να αγγίξω λιγάκι το εξής θέμα: Πώς πρέπει να αντιμετωπίζουν την πολιτική οι επιχειρήσεις. Θα ακολουθήσω τα χνάρια μιας πρόσφατης συζήτησης μεταξύ δύο ξένων δημοσιογράφων και αρθρογράφων, του Ρόμπερτ Γκεστ και του Άνδριαν Γούλντριτζ.

Συνεχίζω και θα κλείσω εδώ τη συζήτησή μας για το πολύ επίκαιρο και καυτό αυτό θέμα. Άξιζε μια τριλογία περί του θέματος, ειδικά όταν ξεδιπλώνεται ένα πρόβλημα που θα το βρούμε μπροστά μας στο όχι πολύ μακρινό μέλλον.

Συνεχίζουμε τη συζήτησή μας από την προηγούμενη βδομάδα και αναλύουμε ακόμη περισσότερο τα σύγχρονα προβλήματα σχετικά με την παραγωγή τροφίμων. Η ερώτηση που θα διακατέχει πολλούς από εμάς είναι η εξής: Ο κόσμος παράγει αρκετή τροφή υπό την έννοια ότι παράγονται επαρκείς θερμίδες ανά άτομο και το πρόβλημα είναι ότι πολλές από αυτές σπαταλούνται, κάποιες διοχετεύονται στην παραγωγή βιο-καυσίμων και άλλα. Οπότε ποιος ο λόγος να παράγουμε περισσότερα τρόφιμα; Γιατί να μην επικεντρώσουμε τις προσπάθειές μας στο πώς διανέμονται αυτές οι ποσότητες θερμίδων, τι και πόσο σπαταλιέται, πού και πώς χρησιμοποιούνται αυτές οι θερμίδες;

Ο Σερ Τζον Μπέντιγκτον είναι ο επιστημονικός σύμβουλος της βρετανικής κυβέρνησης και πρόσφατα συνέταξε μια έκθεση σχετικά με το παγκόσμιο σύστημα παραγωγής τροφίμων. Στην προχθεσινή του συνέντευξη στον τύπο εξήγησε γιατί η εποχή των φθηνών τροφίμων έχει παρέλθει.

Πολλοί προτείνουν το ένα και το άλλο. Ξαφνικά η Ελλάδα έγινε το πρώτο πειραματόζωο στην Ευρώπη κι όλοι μα όλοι έχουν τη μαγική συνταγή για να βγει από την ύφεση και τον υπερδανεισμό.

Δεν είναι τυχαίο το κλίμα εκτεταμένης αγωνίας και φόβου για το παρόν και το μέλλον μας αναγνώστη μου. Κάθε σώφρον άνθρωπος θα έπρεπε να προβληματίζεται από την κατάσταση που επικρατεί σήμερα σε επίπεδο πολιτικό και διοικητικό. Εγώ τουλάχιστον είμαι πεπεισμένος ότι τα συμφέροντα μου ως πολίτης αυτής της χώρας, δεν εκπροσωπούνται, αν δεν καταπατούνται κιόλας. Ίσως να υπάρχουν κι άλλοι που το πιστεύουν αυτό.

Στο τελευταίο του βιβλίο, ο Κορνήλιος Καστοριάδης, ένας από τους μεγαλύτερους στοχαστές του περασμένου αιώνα, έγραψε, μεταξύ άλλων, για την απουσία κριτικής σκέψης στην σύγχρονη κοινωνία.
Αναρωτιέται δε, για το αν οι δυτικές κοινωνίες μπορούν να κατασκευάσουν το είδος εκείνο ατόμου που είναι απαραίτητο για τη συνέχιση της λειτουργίας τους και ορίζει την οικογένεια ως το πρώτο και κύριο εργαστήριο κατασκευής σύμμορφων προς την κοινωνία ατόμων.

«Αντιπαραγωγικοί» ένστολοι και «κοπρίτες» δημόσιοι υπάλληλοι  που «μαζί τα φάγαμε» είναι και επισήμως το φταίξιμο για την κατάντια της χώρας. Δεν τα λέω εγώ αυτά, είναι επισήμως η άποψη του αντιπροέδρου της κυβερνήσεώς μας. Ρουσφετολογικοί διορισμοί, πελατειακές σχέσεις, ανήθικη ψηφοθηρία και εν τέλει ένα σαθρό και φαύλο σύστημα πολιτικής χαρακτηρίζουν το παρόν μα και το πρόσφατο παρελθόν της πατρίδας μας.

Μπορώ και τα λέω έξω από τα δόντια για όλους και για όλα. Επειδή δεν είμαι ένας από αυτούς. Επειδή δεν θέλω να γίνω ένας από αυτούς. Επειδή δεν έχω συμφέρον να μην τα λέω, σαν πολλούς άλλους.
Επειδή δεν κρύβομαι πίσω από λέξεις, οργανώσεις, πρόσωπα. Επειδή δεν θέλω να καλύπτω κανέναν κλέφτη, κανέναν λωποδύτη. Επειδή δεν θέλω να εξυπηρετώ συμφέροντα και σκοπιμότητες.  Επειδή θέλω να κατακρίνω το άδικο και να επαινώ το δίκαιο.

Τι φταίει; Θα σου πω εγώ τι φταίει αναγνώστη μου. Φταίει το σχολείο που δεν μορφώνει. Φταίνε οι δάσκαλοι που δεν διδάσκουν. Φταίνε οι γονείς που δεν συμβουλεύουν. Φταίνε οι "μπάτσοι" που τα παίρνουν, φταίνε οι κατευθυνόμενοι μεγαλο-δικαστές, φταίει η διαπλεκόμενη κλίκα των μεγαλο-δημοσιογράφων, φταίει αυτή η ριμάδα η ιστορία μας με τους πάμπολλους φαταούλες πολιτικούς της. Φταίνε οι απόλυτοι καιροσκόποι και αυτοί που τους ανέχονται. Φταίμε κι εμείς που κάνουμε τα στραβά μάτια...

Oι αστυνομικοί γιατί οπλοφορούν όλοι τους; Γιατί ακόμη και η τροχαία; Ακόμη κι ο τροχονόμος στα φανάρια με περίστροφο; Ακόμη και η περίπολος στη γειτονιά με περίστροφο; Όλοι οι στατικοί φρουροί με περίστροφο τουλάχιστον κι άλλοι με αυτόματο πυροβόλο;

Η Ενωμένη Ευρώπη δεν είναι Ηνωμένες Πολιτείες. Όσο και να θέλουν κάποιοι να τη βλέπουν έτσι, ποτέ δεν ίσχυε αυτό και πολύ δύσκολα, αν όχι ποτέ, δεν θα μπορούσε να ταυτιστεί πλήρως η μία με την άλλη. Η Ευρώπη και οι χώρες της, μετά από πολλούς και διαρκείς πολέμους αναμεταξύ τους, χρειάστηκε να θέσει τις βάσεις της αναβίωσής της. Χρειάστηκε να θέσει τις προϋποθέσεις για την ανάπτυξή της σε επίπεδο οικονομικό, πολιτικό, πολιτισμικό και γεωστρατηγικό, ως μια ευρύτερη περιοχή, ως μια ένωση, ως ένα σύνολο χωρών που θα είχαν κάποια κοινά χαρακτηριστικά, κοινούς στόχους, κοινά οράματα.

Γνωρίζουμε κάποιους ανθρώπους. Με μερικούς από αυτούς θα θέλαμε να συναναστραφούμε. Ιεραρχούμε αυτούς με τους οποίους ταιριάζουμε και τους ξεχωρίζουμε από τους υπόλοιπους. Τους υπόλοιπους συνήθως τους θεωρούμε ή κοινότυπους, ή δεν τους συμπαθούμε, ή τέλος πάντων τους κολλάμε ένα ταμπελάκι που μας βολεύει για να δείξουμε την απροθυμία μας απέναντι τους.

Η εκλογική διαδικασία, μετά από δύο εβδομάδες, ευτυχώς ήρθε στο τέλος της. Ένα αποτέλεσμα που ικανοποιεί όλους, ήταν όλοι νικητές και πάνω απ’ όλα η δημοκρατία μας, όπως συνηθίζουν να λένε.
Ήταν όντως κάπως περίεργο οι μισοί να ψηφίζουν τους άλλους μισούς, αφού ήταν τόσοι πολλοί οι υποψήφιοι, που γέλασα όταν άκουσα τη λαϊκή φράση «οι μισοί στην Ελλάδα είναι υποψήφιοι, οι άλλοι μισοί τραγουδιστές.»

Την προηγούμενη βδομάδα αγγίξαμε το θέμα της παγκοσμιοποίησης και κοιτάξαμε τον ορισμό της τάσης αυτής. Τώρα θα δούμε λίγο πιο αναλυτικά τις επιπτώσεις που έχει για τα κράτη.

Πολλά γράφτηκαν, πολλά γράφονται και πολλά ακόμη λέγονται για τη λέξη-θρύλος, τη λέξη-ταμπού για πολλούς, αυτή της παγκοσμιοποίησης. Για αρκετούς είναι η λέξη-τρόμος, για άλλους η λέξη-θαύμα, σίγουρα όμως είναι κάτι που μας επηρέασε, μας αφορά και θα μας κατευθύνει για καιρό ακόμη.

Ο κανόνας που έθεσε ο Βασίλειος Μαρκεζίνης, σε πρόσφατη ομιλία του, σχετικά με την εξωτερική πολιτική ενός κράτους είναι ο εξής: Πως υπάρχουν τρεις προϋποθέσεις με τις οποίες μια χώρα μπορεί να προβεί σε ισχυρές κινήσεις στην εξωτερική της πολιτική και αυτές είναι η ύπαρξη αποφασιστικότητας, εσωτερικής ομόνοιας και οράματος.

Για τα λεφτά τα κάνουν όλα, για τα λεφτά δεν σε αγαπούν… Αν το τραγούδι αναφερόταν σε όλους αυτούς που σε χαντακώνουν πατρίδα μου, τότε δεν θα έπεφτε καθόλου έξω ο στιχουργός.

Γιατί ο βυθός μας γοητεύει; Γιατί είναι η εξερεύνηση του άγνωστου. Είναι η αναζήτηση του καινούριου. Ένας Κολόμβος, ένας Μάρκο Πόλο, ένας Κάπταιν Κουκ ο καθένας μας γίνεται κάθε φορά που αναζητούμε κάτι διαφορετικό από αυτό που βλέπουμε καθημερινά.

Ρε μας κοροϊδεύετε; Πάτε και καμαρώνετε τα βραβεία που σας δίνουν και δεν ντρέπεστε;
Τόσα χρόνια οικογενειακής αποτυχίας που κουβαλάτε πάνω σας, μπορείτε και ξεστομίζετε ότι βάλατε την Ελλάδα στο σωστό δρόμο, ότι πορεύεστε πλέον με αξιοπιστία και γνώμονα το συμφέρον της οικονομικής ανάπτυξης και της δημοσιονομικής σταθερότητας;

Και πάλι, μια ειδική στήλη αναγνώστη μου. Στίχοι από ένα επικό τραγούδι που πολλοί θεωρούν ότι μιλά για το άθλημα. Μπορείς όμως όχι μόνο να το δεις ως το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου που όντως μόλις άρχισε, αλλά ως τον στίβο της πολιτικής και των δημοκρατικών μας εκλογικών διαδικασιών.
Ορίστε λοιπόν…

Είμαστε μια περίεργη χώρα. Λέμε δεν παράγουμε το ένα, δεν παράγουμε το άλλο. Πάμε να φτιάξουμε το ένα, χαλάμε το άλλο. Ούτε εμείς ούτε και οι φίλοι μας είναι ευχαριστημένοι. Ε, και τι να κάνουμε λένε πολλοί. Έτσι είμαστε, έτσι ήμασταν και δεν αλλάζουμε. Είμαστε Ελληνάρες, λένε, και αποτελούμε σπάνιο είδος. Όσο για τους τρόπους και τις μεθόδους μας, είναι πολλές φορές απαρχαιωμένοι, ίσως οπισθοδρομικοί και απότομοι.

Συνταγολόγιο; Ξέρεις τι κόσμο ταΐζει μια απλή συνταγή που θα σου γράψουν αναγνώστη μου; Ξέρεις πόσο θέλουν να αρρωσταίνεις και να είσαι έρμαιο των φαρμάκων; Δεν είναι απλά τα πράγματα. Τα κυκλώματα που στήνονται είναι πολλές φορές τόσο ισχυρά που δε μπορεί να τα κλονίσει κανείς. Ψωμοτύρι το έχουν οι γιατροί να σου γράψουν ένα χάπι για αυτό, ένα χάπι για εκείνο. Ο φαρμακοποιός, ως πιστός εντολοδόχος, θα στο πλασάρει. Όταν πάψουν να αποφέρουν βελτίωση ή έστω ανακούφιση από τον πόνο, επιμένουν πως η μόνη λύση είναι η εγχείρηση.

Γεια σου αναγνώστη μου!
Να’μαστε και πάλι στις επάλξεις, στα χαρακώματα της καθημερινής μας μάχης με την αδικία, την ανομία, την ανισότητα, τη διαπλοκή, την αδιαφάνεια και τη βαρεμάρα που μας δέρνει ως λαό. Δε βάζουμε μυαλό και πλέον είναι δεδομένο. Ποιος Έλληνας θα συμμορφωθεί σήμερα με κάποιες σοβαρές προσπάθειες που πάνε να γίνουν; Μετά από τόσα χρόνια που όλα έρχονταν μόνα τους, σκοντάφταμε πάνω σε λεφτά από πακέτα βοήθειας, λαμβάναμε τις επιχορηγήσεις, τα προγράμματα και γενικά όλα μας ήταν εύκολα.

Άκου πού φτάσαμε… Πλέον για να μιλάμε για κινήματα και δυνάμεις του Καλού ενάντια στη φοροδιαφυγή, τη φοροκλοπή και οτιδήποτε άλλο κολλάει με τη λέξη φόρος. Έγινε η λέξη-μπαμπούλας. Ένα πέπλο πατριωτισμού, μυστικισμού, καχυποψίας σκεπάζει την ατμόσφαιρα όταν αναφέρεται αυτό το όνομα. Εκπρόσωπος του φόρου, η απόδειξη λοιπόν και περί αυτής ο λόγος.

Θεωρίες περί συνομωσιών δεν τις απορρίπτω αναγνώστη μου. Τόσα και τόσα βλέπουμε κάθε μέρα που είναι στημένα παιχνίδια. Γιατί, θα μπορούσε να είναι αλλιώς; Τι πραγματική επίγνωση έχουμε για το τι γίνεται στις κλειστές συνεδριάσεις περιβόητων clubs, τις κρυφές συζητήσεις μεταξύ των δυνατών του κόσμου;
Νομίζεις πως στα πρακτικά των συνελεύσεων στις Βουλές του κόσμου είναι καταγεγραμμένα όλα; Αφού βλέπεις ότι όλα τα κύρια σημεία είναι αυτά των off-the-record. Πουθενά δεν φαίνονται αυτά. Ή το παραμύθι που πουλάνε με όπλα μαζικής καταστροφής, πυρηνικές κεφαλές, βιο-χημικό πόλεμο και όλα αυτά δεν είναι σενάρια φαντασίας;

Ακούγονται διάφορα για Σεπτέμβρη. Εσύ κάνε το κουμάντο σου, κάνε τα μπάνια σου και βλέπουμε. Προς Θεού δεν θα είναι το τελευταίο καλοκαίρι σου, αλλά ίσως είναι το τελευταίο όπως συνήθισες να το ξέρεις.
Δεν είναι καταστροφολογία, δεν είναι κινδυνολογία. Πρέπει να είναι συνειδητοποίηση της παρούσας κατάστασης, μα πάνω απ’ όλα της κατάστασης που έρχεται. Κι αν είναι ήδη εδώ, πολλοί δεν θέλουν να τη δουν. Πρέπει όμως να υπάρξει διόρθωση και αυτό θα γίνει μόνο μέσω της δικής μου, της δικής σου, της συμπεριφοράς όλων μας.

Μπορούν ολόκληρες σελίδες να συνοψιστούν σε μερικούς μόνο στίχους; Μπορεί ένα τραγούδι να αποτελέσει αρχή και τέλος ολόκληρων εποχών, να περιγράψει καταστάσεις που δε θέλουμε να βλέπουμε αλλά τις νιώθουμε στο πετσί μας; Δε θα σε κουράσω αναγνώστη μου. Κάποιες φορές η σιωπή είναι καλύτερη. Οι στίχοι γράφτηκαν προ είκοσι οκτώ ετών, μελοποιήθηκαν και τραγουδιούνται ανελλιπώς σήμερα, πιο επίκαιρα, πιο δυναμικά από ποτέ. Απλά άκουσε, οι στίχοι έχουν στόμα και γροθιά...

Βιάζεσαι. Πρέπει να φτάσεις. Πρέπει να πας λίγο πιο γρήγορα. Να φτάσεις πιο σύντομα από ότι υπολόγισες. Δε σε βγάζει ο χρόνος γιατί έχεις ήδη αργήσει. Πιάνεις την αριστερή λωρίδα με την πρώτη και περιμένεις να κλειδώσεις την ταχύτητα που ονειρευόσουν. Πότε θα ανοίξει λίγο ο δρόμος για να πατήσεις το γκάζι ακόμη περισσότερο;

Είναι αλήθεια ότι τα κόμματα ψάχνονται… Ψάχνουν για πρόσωπο, για χαρακτήρα, για συμπεριφορά, για ιδέες, για ελπίδα και όνειρα. Ήδη ξεπήδησε ένα νέο κόμμα της αριστεράς από αυτούς που θέλησαν να ξεφύγουν από μια θεωρητική μόνο πολυσυλλεκτικότητα, που βέβαια έφτασε να εκφράζει μόνο αυτούς που ήθελαν να τη διοικούν και να την κατευθύνουν.

Χειμώνας, τζάκι, κοψίδια και νταμιτζάνα κρασί. Κρύο, καιρός για δύο και αβέρτα τα φαγητά και οι βραδιές με φίλους. Κοινωνικές υποχρεώσεις μας παχαίνουν και μας βαραίνουν.

Το ελαφρύ κυματάκι χαϊδεύει την άμμο της ακρογιαλιάς και δημιουργεί μυστικές συγχορδίες χιλιάδων βότσαλων και κοχυλιών. Τα λιγοστά ξεβρασμένα φύκια αγκαλιάζονται με τις βελόνες από τα αρμυρίκια και χορεύουν στους δικούς τους αργούς ρυθμούς. Διάσπαρτα πεύκα και μερικές λυγαριές παρακείθε δημιουργούν τοπίο για ζωγραφιά. Η μικρή θαλασσινή αύρα να δροσίζει  ό,τι έψησε ο μεσημεριάτικος ήλιος και το παρολίγον αμελητέο θρόισμα από τα φύλλα να επουλώνει κάθε πληγή.

Βρέθηκε το γιατρικό για το κυκλοφοριακό της πρωτεύουσας! Ναι και δεν είναι ψέμα ούτε μεγάλα λόγια.
Τι, δε θέλεις να χρησιμοποιείς τα μέσα μαζικής μεταφοράς; Τα βρίσκεις μπανάλ; Σε ενοχλεί η συμφόρηση στο μετρό και η δυσοσμία της μασχάλης του διπλανού σου μέσα στο λεωφορείο; Σε χαλάει να ακούς το ποίημα των ζητιάνων και δε θες να σου υπενθυμίζει την κατάντια της κοινωνίας μας ο κάθε αλλοδαπός και ολόκληρη η μεταφορική που στήνει με την πραγμάτια του;

Έναν ολόκληρο χρόνο μαζί αναγνώστη μου! Πού ήμασταν; Πού είμαστε; Πώς φτάσαμε ως εδώ; Τι περάσαμε και τι μεσολάβησε; Δε θα σου γράψω κάτι καινούριο, αλλά θα σου παραθέσω αποσπάσματα της στήλης τούτης όπως τα διάβασες, τα έζησες, τα ένιωσες τους τελευταίους δώδεκα μήνες.

Γιατί να φταίει το ΔΝΤ και η Ε.Ε. για το τι πρέπει εμείς να πράξουμε; Δήθεν μας ενοχλεί το γεγονός ότι απαιτούν ταχύτατες και ισχυρές αλλαγές στο πώς λειτουργούμε, τι εισπράττουμε, πώς ζούμε.

Μέσα στο κλίμα αβεβαιότητας που επικρατεί στην κοινωνία μας με τις περικοπές μισθών, επιδομάτων, συντάξεων, την αύξηση της φορολόγησης και τιμών πολλών αγαθών ο Έλληνας πρέπει να βρει αδιέξοδο.

Τι εκπροσωπεί η εθνική σημαία και συγκεκριμένα σε ένα τεράστιο διαφημιστικό πυλώνα; Είναι η πιο ευφυής και καλοστημένη εμπορική εκμετάλλευση του συγκεκριμένου χώρου.

Ήρθε η ώρα για έναν και δυο και τρεις και πολλούς εθνικούς ευεργέτες αναγνώστη μου. Πώς είχαμε παλιά τον Αβέρωφ, τον Αρεταίο, τον Αρσάκη, τον Βαρβάκη, τον Συγγρό, τον Τοσίτσα και τόσους ακόμη;

Λοιπόν αναγνώστη μου σε κατάλαβα. Μου πήρε λίγο χρόνο αλλά μπορώ να δηλώσω ότι πλέον γνωρίζω τι σκέφτεσαι και τι θες. Κι αν δεν είσαι έτσι ακριβώς όπως θα σε περιγράψω, οι πιθανότητες να χαρακτηρίζουν τον διπλανό σου είναι πάρα πολλές.

Είναι ένα ηφαίστειο στη μακρινή Ισλανδία που γονάτισε τις παγκόσμιες αερομεταφορές μέρες τώρα. Ένα άκρως φυσικό φαινόμενο που πολλοί βαφτίζουν ακραίο για να δικαιολογήσουν την προσωρινή διακοπή των απίστευτα έντονων ρυθμών τους.

Καιροί που είναι αναζητούμε τη φτηνή βενζίνη, το φτηνό σούπερ μάρκετ, το φτηνό ποτό, το φτηνό καφέ. Υπάρχουν, αλλά όχι για μας και όχι εδώ. Γι’ αυτό και δε τα βρίσκουμε όσο κι αν ψάξουμε μανιωδώς. Μα βέβαια ένα είναι αυτό που πάντα θα το βρίσκουμε μπροστά μας, τόσο φτηνό που έχει ξεφτιλιστεί πλέον. Αλλά βέβαια όχι στην τιμή, παρά μόνο στην ποιότητά του.

Θέλω κι εγώ να πουλήσω φτηνή εξυπηρέτηση αναγνώστη μου. Να σηκώσω το τηλέφωνο και να κανονίσω. Τη μετάθεση, την πρόσληψη, την άδεια, την εύνοια και την ειδική μεταχείριση. Θέλω να έχω τη δύναμη και να το δείχνω...

Ως δια μαγείας το αίσθημα της αισιοδοξίας μπορεί και επιβιώνει ανά τα έτη. Είναι ένα αίσθημα που φυσιολογικά θα μπορούσε να είχε εκλείψει από τον ανθρώπινο νου, δεδομένου ότι σε όλη την ιστορία του ανθρώπινου γένους, από την αρχαιότητα έως και τους μοντέρνους χρόνους, δεινά, καταστροφές και κακουχίες περιόρισαν την ανάπτυξη της ανθρώπινης δραστηριότητας.

Μέρες που είναι γιορτάζει η πατρίδα και το έθνος μας ολόκληρο. Να ευχηθούμε ο ένας στον άλλο Χρόνια Πολλά αλλά πάνω απ’όλα να ευχηθούμε στον τόπο τούτο να μπορέσει να επιβιώσει μέσα στις άγριες συνθήκες που επικρατούν.

Δε θα έγραφα για το συγκεκριμένο θέμα αναγνώστη μου αλλά ειλικρινά δε μπόρεσα να αντισταθώ στην έκταση που έλαβε και την απήχηση που είχε σε πάρα πολλές –αν όχι όλες, τις κοινωνικές ομάδες.

Ας υποθέσουμε πως μια χώρα μπορεί να ξαναγεννηθεί εάν σε αυτή εγκατασταθούν καινούριοι πολίτες. Όταν κάποιος αρχίζει απ’ την αρχή, χωρίς αγκιστρώσεις του παρελθόντος, η προσωπική του ανάπτυξη και οι ευκαιρίες που του δίνονται...

Τα κόμματα όπως τα ξέραμε μας τελειώσανε. Υπάρχουν μόνο διαχειριστές. Διαχειριστές καταστάσεων πάσης φύσεως, όπως  οικονομικής ύφεσης, κοινωνικών αναταραχών, εθνικών προκλήσεων.

Μα δεν είναι φυσικό αυτοί που δεν έχουν πολλά και δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα, φοβούμενοι μη χάσουν και τα λίγα που διαθέτουν, να είναι περισσότερο διστακτικοί στο να απεργήσουν; Οπότε ποιοι είναι πρόθυμοι να απεργήσουν; Μα και βέβαια αυτοί που έχουν λιγότερο πραγματική ανάγκη από αυξήσεις και καλύτερες συνθήκες εργασίας.

Η Ευρώπη θα μας σώσει λένε. Η Ευρώπη θα σταθεί αρωγός στην προσπάθειά μας να ορθοποδήσουμε λένε. Η Ευρώπη θα μας δανείσει από καθαρά ιδίους πόρους της λένε. Καλώς εχόντων των πραγμάτων λοιπόν, θα μπορέσουμε τουλάχιστο να δανειστούμε φθηνότερα για να καλύψουμε τις ανάγκες του κράτους και την αποπληρωμή τρεχόντων δανείων.

Μέτρα, μέτρα, μέτρα… Όλοι αυτό φωνάζουν. Όλοι δείχνουν ειδήμονες που το φωνάζουν. Αλλά ποιος είναι έτοιμος να δεχτεί νέα μέτρα; Ποιος αντέχει την αλλαγή; Πόσοι ειλικρινά είναι αυτοί που μπορούν τα οποιαδήποτε μέτρα; Γιατί, δούλεψαν τα παλιά ώστε να υιοθετήσουμε και καινούρια;

Λοιπόν, η αλήθεια είναι μία και είναι ελληνική! Ότι στραβό, ό,τι ανάποδο, ό,τι παράλογο θα μπορούσε να γίνει, έχει ήδη γίνει στην Ελλάδα. Εκτός όμως του ότι είμαστε ανεπρόκοποι και αμελείς, το κύριο χαρακτηριστικό μας είναι η δίψα μας να καταστρατηγούμε τους κανόνες και να παραβαίνουμε τους νόμους.

Αντίσταση στις δυνάμεις κατοχής. Το ’40 στους Γερμανούς. Αποτέλεσμα: εμφύλιος, κυβέρνηση του βουνού, εθνικός διχασμός. Οι αριστεροί και οι δεξιοί. Οι μεν και οι δε. Οι καλοί και οι κακοί. Οι όμορφοι και οι άσχημοι. Άλλοι μιλούν για τις κολιγιές, την επανάσταση, το προλεταριάτο, τους κόκκινους στρατούς και τα πράσινα άλογα. Άλλοι για το βασιλιά, το έθνος, τον ανύπαρκτο εχθρό και την ασύμμετρη απειλή. Άλλοι για τον καπιταλισμό, την ιδιωτική πρωτοβουλία και την κρατική ανεπάρκεια.

Ασχολιόμαστε με κάτι μόνο όταν είναι επίκαιρο. Το καλοκαίρι όλοι μιλούν για τις φωτιές. Το χειμώνα μονίμως για το πετρέλαιο. Η βροχή και η μπόρα, τα φυσικά φαινόμενα είναι πάντα ακραία για τον Έλληνα.

Μέσα στο κλίμα πραγματιστικής ηθοποιίας όπου πρωταγωνιστής είσαι εσύ και το περιβάλλον που σε περιτριγυρίζει,  θα αναφερθώ σε ακόμη ένα κοινωνικό κεφάλαιο, με επιρροή σε όλη την ανθρώπινη δραστηριότητα, αυτό των μοναχοπαιδιών.

Είναι φανερή η έστω και συγκρατημένη αισιοδοξία που διακατέχει πολύ κόσμο τις τελευταίες ημέρες, ειδικά με την έναρξη του νέου ημερολογιακού έτους. Ήδη η μεγάλη χριστιανική εορτή που προηγήθηκε, μας απομάκρυνε από την καθημερινή εργασιακή ρουτίνα και μας έφερε πιο κοντά στο κομμάτι της κοινωνίας όπως η οικογένεια, οι συγγενείς, οι φίλοι.